ตะเลงพ่าย
(ตอนที่ ๑๑ พระนเรศวรทรงสร้างสถูปและปูนบำเหน็จทหาร)
โคลง ๔
| ๓๓๒ราชาชัเยศอื้น | โองการ |
| รังสฤษฏ์พระสถูปสถาน | ที่มล้าง |
| ขุนเข็ญคู่รำบาญ | สวมศพ ไว้แฮ |
| หนตระพังตรุสร้าง | สืบหล้าแหล่งเฉลิม ฯ |
ร่าย
๓๓๓เสร็จเริ่มรณแล้วไสร้ ธให้เจ้าเมืองมล่วน ถ้วนทั้งคชหมอควาญ จำทูลสารเสียรงค์ องค์อุปราชเอารส ขาดคอคชลาญชีพ รีบเร็วยาตรอย่าหึง ไปแจ้งอึงกฤษฎาการ แด่มหิบาลผู้เผ้า เจ้าแผ่นภพหงสา แล้วธให้คลาพยุหทัพ กลับคืนครองครอบเหล้า เถลิงอยุธยเย็นเกล้า ทั่วถ้วนทวยสยาม สิ้นนา ฯ
โคลง ๔
| ๓๓๔กรุงรามฤทธิ์เฟื่องฟ้า | ฟูภพ |
| ตระบัดบพิตรปรารภ | ชอบพ้น |
| เจ้ารามราฆพ | คงคู่ เสด็จนา |
| ตำแหน่งกลางช้างต้น | ต่อด้วยดัสกร ฯ |
| ๓๓๕กุญชรวรพ่าห์ท้าย | เถลิงงาน |
| องค์อนุชนฤบาล | บั่นเสี้ยน |
| ขุนศรีคชคงชาญ | ชัเยศ ยิ่งนา |
| สนองบาทยาตรยุทธ์เที้ยน | เพื่อนไท้ในรณ ฯ |
| ๓๓๖สองผจญอริราชด้วย | โดยเสด็จ |
| คุณขอบตอบบำเหน็จ | ท่านให้ |
| ครบเครื่องอุปโภคเสร็จ | ทุกสิ่ง สรรพแฮ |
| เงินและทองทาสใช้ | อีกทั้งทวยเชลย ฯ |
| ๓๓๗แล้วเผยพจนารถซั้น | บรรหาร |
| ยกชอบกอบบำนาญ | ที่ม้วย |
| นายมหานุภาพควาญ | กลางคช หนึ่งนา |
| หมื่นภักดีศวรด้วย | ศึกสู้เสียตน ฯ |
| ๓๓๘บัดดลดำรัสให้ | ปูนยศ |
| ทรัพย์สิ่งศรีสำรด | ทั่วทั้ง |
| บุตรทารท่านแทนทด | ความชอบ เขานา |
| สมที่ภักดีตั้ง | ต่อเหง้าเผ่าเฉลิม ฯ |
ร่าย
๓๓๙เพิ่มบำเหน็จเสร็จไซร้ ธให้เชิญพระอัยการศึก ปรึกษาโทษขุนทัพ สรรพทั้งมวลหมู่มาตย์ ว่าอริราชริปู ยกพยูหเหยียบเขต ประเวศชานเวียงชัย พระบาทไทธทั้งสอง ปองพระศาสน์อำรุง ผดุงชุมชีทวิชาติ ทั่วทวยราษฎร์ประชา ไป่ระอาออกท้อ ข้อลำเค็ญพระองค์ ทรงพระอุตสาหภาพ เสด็จปราบราชอรี ปวงมนตรีนายทัพ สรรพทุกตนทุกตัว กลัวอเรนทร์เหลือล้น พ้นยิ่งพระราชอาชญา ไป่ยาตราพลขันธ์ ทันเสด็จด้าวรณรงค์ มละสารทรงสองเต้า เข้าท่ามกลางปัจนึก ถึงสู้ศึกหัสดี มีชัเยศเสร็จสรรพ โทษขุนทัพทั้งมวล ควรประการใดไสร้ โดยระบอบแบบไว้ แต่เบื้องโบราณ รีตนา ฯ
โคลง ๔
| ๓๔๐โองการท่านสั่งให้ | ปรึกษา |
| โทษทุกทวยมาตยา | ทั่วผู้ |
| ลูกขุนรับบัญชา | เชิญกฎ ออกเอย |
| ค้นขนบจบเจนรู้ | รีตตั้งแต่ปาง ฯ |
| ๓๔๑วางบทปรากฏอ้าง | อัยการ เศิกแฮ |
| พบราชกฤษฎีกาขาน | โทษไว้ |
| เกณฑ์ใครควบในงาน | ยุทธยาตร พระนา |
| ไปบ่ทันเสด็จไสร้ | สู่สู้ศึกผจญ ฯ |
| ๓๔๒ตนนั้นอุกฤษฏ์แท้ | โทษา |
| ถึงประหารชีวา | วอดม้วย |
| จงเห็นประจักษ์ตา | ตามโทษ เขาแฮ |
| ใครอย่าดูเยี่ยงด้วย | ดั่งนี้แหนงตาย ฯ |
โคลง ๒
| ๓๔๓ถวายพิพากษาซั้น | ดำรัสโดยเหตุหั้น |
| แห่งเบื้องบันทึก โทษนา ฯ | |
| ๓๔๔คำนึงนึกบาปใกล้ | วันบัณรสีไซร้ |
| จวบเข้าควรงด หน่อยนา ฯ | |
| ๓๔๕กำหนดพรุกเพ็ญแท้ | พันธนาไว้แล้ |
| ตรุตรึ้งตรากขัง มั่นนา ฯ |
โคลง ๓
| ๓๔๖ตั้งแต่ปาฏิบท | ล่วงอุโบสถเสร็จแล้ว |
| เร่งสฤษฏ์โทษอย่าแคล้ว | คลาดด้าวดำเนิน บทนา ฯ |
___________________________________________
ตอนที่ ๓ พระมหาอุปราชายกทัพเข้าเมืองกาญจนบุรี
ตอนที่ ๔ พระนเรศวรทรงปรารภเรื่องตีเมืองเขมร
ตอนที่ ๕ สมเด็จพระนเรศวรทรงเตรียมการสู้ศึกมอญ
ตอนที่ ๖ พระนเรศวรทรงตรวจเตรียมทัพ
ตอนที่ ๗ พระมหาอุปราชาทรงปรึกษาการศึกแล้วยกทัพเข้าปะทะหน้าของไทย
ตอนที่ ๘ ทัพหน้าไทยถอยไม่เป็นกระบวน
ตอนที่ ๙ ทัพหลวงเคลื่อนพล ช้างทรงพระนเรศวรและพระเอกาทศรถฝ่าเข้าไปในกองทัพข้าศึก
ตอนที่ ๑๐ ยุทธหัตถี และชัยชนะของไทย
ตอนที่ ๑๑ พระนเรศวรทรงสร้างสถูปและปูนบำเหน็จทหาร
ตอนที่ ๑๒ สมเด็จพระวันรัตขอพระราชทานอภัยโทษ
